بيا تو سهم مرا از لب اين باغچه پرواز بده كه دلم

 خوش باشد يك نفر هست كه با دست خودم شاخه اي نسترن سرخ برايش ببرم000

من نیستم چون ذیگران بازیچه ی بازیگران اول به دام آرم تو را وانگه گرفتارت شوم

چنديست دلم چو كودكي بي سامان سر بر دل ديوار نگاهت دارد      گويي كه غمش به وسعت درياييست اين درد نشان يك حقيقت دارد از هجر تو چون شمع سحر ميسوزم افسوس دلت ز عشق من بي خبر است چون خواستمت تمام دنيا گفتند اي دل برو تقدير تو چيز دگر است در خود به نشان اعتراض قسمت آرام و خموش ز غصه ها ناليدم  نزد همه بي دلان اين وادي سرد به عشق خيالي خودم ناليدم ...

اي عشق اگر دوست بر در نزند ...فرياد مرا دهان خنجر نزند... پيداست كه شب خيال ماندن دارد... اي واي اگر سپيده اي سر نزند... اي عشق بهاي عشق سر باختن است ...پاي از سر و سر ز پاي نشناختن است افسانه ي كوه و تيشه و كوه كني... اول قدم از براي خود ساختن است اي عشق به نام عشق بدنام شديم... پر نا زده از غرور در دام شديم يك جرعه كشيده كار ما را به جنون... جام دگري زديم و آرام شديم000

وقتي مي شي نياز من اگه نباشي پيش من اشكاي چشمامو ببين كه مي ريزه به پاي تو بازم كه بيقرارمو  دلواپس نگاه تو تموم هستي مني بمون هميشه پيش من   اگه شدم عاشق تو نزار كه تنها بمونم  لالايي شبام تويي نزار كه تنها بمونم دارم برات شعر ميخونم شايد به يادم بموني فقط يه چيز ازت مي خوام هميشه عاشق بموني دوست دارم خيلي كمه ولي جز اين چيزي نبود     واژه هارو ولش كنيم عشقمو از چشام بخون

نمي دانم دوستي چيست  اما مي دانم كه شيرين كه لذت بخش است  نمي دانم دوست داشتن چيست  اما مي دانم كه قشنگترين احساس است نمي دانم رويا چيست خاطره چيست اما اطمينان دارم به ياد ماندنيست

با من از بهار سبز    از سهند و سبلان   با من از شرشر باران و صداي پريان   با من از فصل گل آغاز شدي   با من از مهر و وفا  گفتي و همراز شدي

گاهي كه از تو دور مي افتم به تمام ابرهايي كه بالاي سرت راه مي روند حسوديم ميشود آن وقت آرزو مي كنم كاش ابر كبودي بودم كه تو به خاطر باران دوستش داشتي گاهي كه ديدنت محال مي شود به ستاره ها چشم مي دوزم كه مرا به ياد برق چشمانت مي اندازند و از ماه و خورشيد مي پرسم در چه روزي متولد شدند وقتي نيستي روحم رود سرگردانيست كه احوال تو را از همه ي درياها مي پرسد موج هايي كه حتي يك بار تو را ديده اند هرگز به سكوت و ساحل نمي انديشند پيراهنم از من خوشبخت تر است چون اولين كسي است كه نام تو را از صداي تام تام قلبم مي شنود  چه كاروان چه قطار چه پرنده هاي آهنين هر چه مرا به سوي تو بياورد و فاصله ما را كم كند دوست داشتني است مهم نيست اگر حتي همه ي راه را در خواب باشم

از نگاه سبز تو آينه ي فرداي من    آبي چشمان تو زيبايي درياي من    مثل گلهاي غزل مثل كبوترهاي عشق   غرق شادي ميشود با ياد تو روياي من    نوبهار زندگي  يك فصل از لبخند توست     خنده ات را دوست دارم اي گل زيباي من     كاش ميشد زندگي را اشك را احساس را  هديه مي دادم به تو اي عشق بي همتاي من     دستهاي مهربانت بين ما پل ميزند   لحظه اي كه مي كشي تصوير از فرداي من

بخند اي عشق اي اميد فردا   كه من خنديدنت را دوست دارم   به باغ خاطرم هر روزو هر شب   تو را تنهاي تنها دوست دارم    منم چون ماهي افتاده در شن    تو را مانند دريا دوست دارم   نگاهي كن به من اي عاشق دل   تو را مانند رويا دوست دارم

وقتي كه دست عزيزت يه نوازشگر خوبه   وقتي كه طلوع چشمات دشمن هرچي غروب    وقتي كه سايه ي اسمت روي لبهام خونه داره     وقتي كه زخم نفسهام بي تو مرهمي نداره   تو بگو جز تو كسي هست كه منو تنها نذاره؟؟؟    كسي هست كه اگه رفتي واسه من بشه ستاره؟؟؟

عاقبت از غصه ي تو نقش تو قصه ها مي شم ميرم و پيدام نميشه تنها مث خدا مي شم  

بمان با من كه من بي تو صدايي خسته در بادم     در اين اندوه بي پايان بمان تنها تو در يادم

تورا من دوست مي دارم تو را اي لحظه ي شيرين

ز غم كسي هلاكم كه ز من خبر ندارد     عجب از محبت من كه در او اثر ندارد

با من از بهار سبز    از سهند و سبلان   با من از شرشر باران و صداي پريان   با من از فصل گل آغاز شدي   با من از مهر و وفا  گفتي و همراز شدي

وقتي به نگاهت غم رفتن جاريست... يا سهم من از عشق تب و بيزاريست... من هرچه بخوانم كه مرو بيهودست... من هرچه بگويم كه ...بمان تكراريست